کوچه باغ بارانی

اینجا کسی مهربان نیست تا من غمم را بگویم تا باز پنهان نگردم از این و آن ره بجویم *** اینجا کسی با دل من بی پرده سازی ندارد آرام جانی ندارم چون جان نیازی ندارد *** مبهوتم از مردم اما مقهور سیلم که هر دم می آید از ناگزیری شر می کند تا برنگردم *** اینجا حریم مهربانی حرمت ندارد که هر شب دریوزگان، دشنه و خون می آورندم مرتب *** من قلب خون بارم براه است از ناله های شبانه از مهربانی بی سرانجام از تلخی جاودانه *** می شد اگر بر سرابم قدری تو آتش بریزی خاکم به سر، می میرم از غم از ماجرای غریزی *** فرصت نشد شعر خامم با نام تو پایان...

در این حوالی مشکوک حرف من گم شد پیاده، کفش من انگار مال مردم شد کسی به فکر حضورم درین حوالی نیست هنوز حس من این است، عشق مالی نیست. چه خوب شد اگر امروز من نجیب شدم سرم به زیر و کماکان کمی عجیب شدم تمام آینه سرد است از هوای قفس سرود حبس و کمی خط بروی حس نفس و می نوشتمش از تنگنای این سینه کمی هوس، کمی انکار، کمتر از کینه تپق نمی زد، از ین دستمایه های شلوغ سلام، چاکرم و نوکرم کمی به دروغ که بغض شهر گرفته است از همین سالوس ازآسمان سپاهان وقشمتا چالوس...