بغض

ای بغض زمستانی شعرم سفری کن
با باد بهاری هوس تازه تری کن

من جنگل شعرم به زبانی که تو دانی
بازآ و دل تنگ مرا هم تبری کن

تا مرز جنونم بکش ای کُردِ دلاور
قدری تو هم از کوه دلم کولبری کن

چای - از تو چه پنهان- هوس مرگ ندارد!
ای ناب ترین قهوه ذهنم قجری کن.

میراث تو در صفحه تاریخ همین است
هان ای پسر پیر، کمی هم پدری کن.