کوچه باغ بارانی

خوب شد باز،که پیدا شده ام با لب تواز همان وقت هم آوا شده ام با لب تومي خراشي نفس سرد مرا با دم گرممنم انگار سراپا شده ام با لب توساحل خشک تو می دیده مرا از سر چشمیا نه من تشنه دریا شده ام با لب تو؟نکته این جاست که گفتم به ظریفی سخنيهر زمان جام به بر، وا شده ام با لب تو شکر، می خواهم ازین باده بنوشم تا صبحمن که هر ثانیه رسوا شده ام با لب توهر که گم می شود از چشم تو می گوید بازوه چه زیباست، که پیدا شده ام با لب تو ...

عشق تو، واژه خوبی ست که من می خواهمروی تو، هُرم جنوبی ست که من می خواهم بوی تو در نظرم عادت سختی ست، ولی نشئه ی الکل چوبی ست که من می خواهم خاطرات لب تو چون که تو گفتی که نگو همچنان سرّ قلوبی ست که من می خواهم کنج چشم تو خلیجی ست که از حرص عرب پارس، ویرایش خوبی ست که من می خواهم آفتاب لب بامت خود احساس من است این همان تنگ غروبی ست که من می خواهم. ...

این وبلاگ به دور از هرگونه مسایل سیاسی و معضلات اجتماعی تنها به واگویی دل نوشته های شاعرانه ی من می پردازد.امیدبه لطف شما دوستان عزیز این وبلاگ را زنده نگاه می دارد....

این وبلاگ به دور از هرگونه مسایل سیاسی و معضلات اجتماعی تنها به واگویی دل نوشته های شاعرانه ی من می پردازد.امیدبه لطف شما دوستان عزیز این وبلاگ را زنده نگاه می دارد....

بی ستون این سقف پابرجا نخواهد ماند دیر هنگام است، این دل جا نخواهد ماند قلب خورشید از غرور شب نخواهد مرد عاقبت بیداد هم اینجا نخواهد ماند. جام فرهاد از شرنگ کوه شد لبریز بیستون بی تیشه پرغوغا نخواهد ماند بیش از این بر سقف رویاها مزن سنگی شور شیرین تا ابد مانا نخواهد ماند....

گفته بودی باز می بینم تو را آنقدر می بوسمت تا تر شوی آب رویم را سرابی کرده ام تا تو از این خواب زیباتر شوی ناخودآگاهم که از این روزگار ساختم تنها رفیقی بی دروغ جاده روشن بود تا چشمم گرفت رفتی و دنیای من شد بی فروغ کاش می شد رفت و جا خوش تر نکرد از عبور قافله غافل نشد کاشکی هم عاقبت دل می گرفت عاقبت ای وای... این دل، دل نشد....

غیر از من کسی به واسطه ی شعر پندارهای عاشقانه را به حقیقت پیوند نمی دهد. من آنم که ... تو را دارم....